Działania projektowe staram się sprowadzać do syntezy funkcji i formy, głównie przez świadome ograniczenie palety stosowanych materiałów. Mój warsztat opiera się na stworzonej przeze mnie bazie materiałowej. Każdy indywidualny projekt to synteza 3 wiodących materiałów, które dopełnione zostają przez wybrany kolor oraz charakterystyczną strukturę stosowaną w rozwinięciach detalu. Zakładana i realizowana konsekwencja projektowa pozwala w efekcie osiągnąć spójne i całościowe rozwiązanie, które – interpretowane indywidualnie – staje się rozwiązaniem unikatowym, będącym wypadkową potrzeb klienta, zastanego kontekstu oraz głównej idei projektanta.

Wieżę na wrocławskich Kuźnikach kupiłam w 2016 roku. Obiekt od samego początku pragnęłam przebudować i użytkować jako spójną całość. Ta zabytkowa kolejowa wieża ciśnień, wzniesiona w 1952 roku, przez dekady zasilała w wodę stację Wrocław-Gądów, stając się trwałym symbolem tożsamości osiedla Kuźniki. Dziś znajduje się tu pracownia architektoniczna, galeria sztuki, przestrzeń mieszkalna oraz okazjonalnie działająca kawiarnia. Mając na uwadze wartość historyczną budowli, kluczowe było dla mnie pełne zachowanie jej oryginalnej ośmiobocznej bryły. Windę i nową klatkę schodową wpisałam w istniejący obrys ścian. Choć obiekt przeszedł gruntowną modernizację, został ocieplony, zyskał nowe okna i taras, to jego industrialny duch pozostał nienaruszony. We wnętrzach wyeksponowałam surowe elementy konstrukcyjne, takie jak oryginalne lizeny czy podciągi. Ocaliłam także autentyczne świadectwa przeszłości: fragmenty żelbetowych ścian dawnego zbiornika, dawny piec grzewczy w piwnicy oraz fragmenty betonowych schodów, które dziś stanowią łącznik między historią a współczesnością.    

Pomorska 55 jest przestrzenią łączącą galerię sztuki współczesnej z pracownią architektoniczną. Znajduje się na wrocławskim Nadodrzu. Pracujemy w kilkuosobowym zespole, współpracujemy z projektantami konstrukcji, branży sanitarnej i elektrycznej oraz grupą profesjonalnych partnerów zajmujących się dekoracją i wykończeniem wnętrz. Istotnym elementem naszej działalności jest stała współpraca ze środowiskiem plastycznym, z takimi artystami jak: Monika Rubaniuk, Maria Orzeszyna, Jerzy Zajączkowski, Anna Specylak, Andrzej Sobiepan. Pomorska 55 to miejsce tworzone przez naszych architektów, partnerów i artystów, ale w równym stopniu przez klientów. Regułą jest, że klienci wracają na kiermasze i wystawy oraz po kolejne projekty.

Tak mieszkam. Mój dom jest w ciągłym procesie, projekcie, remoncie. Budynek w zabudowie szeregowej pochodzi z lat 30. XX wieku. W oryginale miał 2,5 m wysokości i małe okienko na ogród. Pierwsza przebudowa nastąpiła w latach 2006–2007. W stronę ogrodu ‚,rozrosły” się wtedy wszystkie z czterech segmentów budynku. Wysokość nie zmieniła się, a na ogród wciąż można było wyjrzeć tylko przez małe okno. Większe, ale wciąż za małe. Projekt rozbudowy domu powstawał w mojej głowie około dziesięć lat. Dojrzewał. Celem było zwiększenie powierzchni części dziennej, uzyskanie większej wysokości w salonie oraz dużego przeszklenia. Potrzebowałam widzieć i czuć zieleń.

Chciałam, aby otwarcie drzwi ogrodowych powodowało zatarcie granicy między salonem a tarasem. Udało się. Zastosowałam dwa skrzydła o szerokości 3,40 m, szeroko otwierające się na zewnątrz. Już od ponad roku korzystamy z efektu metamorfozy. Uwielbiam obserwować zmiany, które następują za oknem, kiedy schodzę do salonu na poranną kawę. To idea, która dojrzewała we mnie przez lata mieszkania w tym domu. Dzięki takim realizacjom wiem, że moja praca i doświadczenie mają sens. Radości dodają wnętrzu prace malarskie i rzeźbiarskie Beaty Rojek, Moniki Rubaniuk, Jerzego Zajączkowskiego oraz grafika Wojciecha Fangora. Ogród dodatkowo zdobi rzeźba Agnieszki Kajper i zieleń zaaranżowana dzięki Marcie Stalmach i Marioli Tobiasz.